Vrijwilligersreis India: het afscheid en de thuiskomst

IndiaHabitatForHumanity32

Stralend plaatje!

Aan alles komt een eind. Zo ook aan deze vrijwilligersreis. Gelukkig gaat dit gepaard met een prachtige afscheidsceremonie. Ik vond het erg leuk om Barbara te volgen tijdens haar avontuur. Ik wilde graag laten zien dat reizen op deze wijze erg bijzonder is. Lees mee met het emotionele afscheid. En de thuiskomst van deze harde werkers.

Barbara vertelt…

Stof weg, sari aan!
Na de laatste bouwdag kunnen we even terug naar het hotel om ons op te frissen. Speciaal voor de sluitingsceremonie trekken we onze sari’s en de mannen hun dottie’s aan. Twee uur later verschijnen we fris en fruitig in onze nieuwe outfits… Zo hebben ze ons nog niet gezien!

IndiaHabitatForHumanity

Afgestoft en opgedoft

Emotioneel afscheid
Het huis van Baltaraman en Radji wordt versierd en overgedragen. Ze hebben alles netjes gemaakt en een mooie tekening op de vloer. Het voelt speciaal en emotioneel. Het einde komt in zicht.
Terug op onze plek waar we altijd pauze hebben, hebben kinderen en volwassenen zich verzameld. Zij zingen en dansen voor ons en wij zingen voor hun. Daarna overhandigen we elkaar nog cadeautjes als dank en dan wordt het tijd om gedag te zeggen! Hoe kan het toch dat je zo weinig tegen elkaar kunt zeggen, elkaar amper kent en toch zo’n verbondenheid kunt voelen. Het valt zwaar. Hier en daar tranen en een stille tocht terug in de bus. Ieder heeft zo zijn eigen gedachten…..
Die avond genieten we nog een laatste diner in het hotel. Samen met onze buschauffeur die ons veilig en zonder ongelukken overal heen heeft gebracht en de medewerkers van Habitat in India. We praten druk na over deze reis.

IndiaHabitatForHumanity29

Velen wonen de afscheidsceremonie bij

IndiaHabitatForHumanity28

Er wordt voor ons gezongen

Geven en nemen
Het werk tijdens deze week is best intensief. Je probeert toch stug je Nederlandse werktempo aan te houden, maar dat in niet-Nederlandse omstandigheden. Iedereen is vrij even een extra pauze in te lassen en er wordt echt gewaarschuwd jezelf goed in de gaten te houden qua werkzaamheden, uithoudingsvermogen en drinken. Het is natuurlijk belangrijk dat je de hele week door kan gaan. Je bent met een team en dat werkt natuurlijk erg aanstekelijk en alles gaat op de Indiase manier dus leer je je ook aanpassen en een stapje terug te doen. Daardoor leer je en zie je ook wel dat de Westerse manier ook niet altijd de beste is, maar ja daar leven wij nu eenmaal. Ook al wil je en kom je om te werken aan de huizen, het contact met de bewoners van het dorp is onbeschrijflijk en maaakt deze reis nog waardevoller. Je begon aan deze reis om iets te geven, maar je neemt zeker evenveel weer mee naar huis.

IndiaHabitatForHumanity30

Nog even samen op de foto

Langzaamaan naar huis
De laatste dag reizen we richting de luchthaven in Chennai en verblijven we nog even in Mamallapuram. Hier hebben we een lunch en diner en kunnen we het stadje nog even bekijken en souvenirs inslaan. Het is een fijne dag om alles los te gaan laten en ondertussen weer een beetje aan thuis te gaan denken. Het was een intensieve week en onze hoofden zitten vol.
’s Avond rijden we het laatste stuk naar Chennai onder het genot van een echt Bollywood film. Heerlijk is dat toch! ’s Nachts vliegen we weer terug naar Nederland. We komen aan met een middagtemperatuur van 7 graden en natte ramen… We grappen naar elkaar over echt thuiskomen in Nederland en missen nu al de kleurrijke mensen in India. Maar natuurlijk is het ook weer leuk om de thuisblijvers in je armen te sluiten.

Een bijzondere herinnering
De eerste week ben je wel thuis, maar ben je echt nog aan het landen. Ieder moet op zijn eigen manier wennen. Via e-mail delen we onze eerste ervaringen over hoe het was op het werk met de Nederlandse regeltjes en vergaderingen die voor ons gevoel nergens over gaan. Ook ik loop de eerste week als een zombie rond. Ik doe de dingen die ik moet doen, maar je merkt dat er zoveel in je hoofd zit dat nog een plaatsje moet krijgen. Iedereen is erg belangstellend, maar hoe kan ik dit nu vertellen? En hoe kunnen zij dit nu begrijpen. We waren er al voor gewaarschuwd.
Gelukkig hebben we onze reünie binnenkort en kunnen we het samen nog een keer herbeleven met foto’s, video’s en verhalen. Een ding is zeker….we delen samen een hele bijzondere herinnering.

Barbara vertelt me er het volgende nog even bij. Dit wil ik jullie niet onthouden, want het is zo’n mooie afsluiter:
Ik kon wel blijven schrijven, het heeft zoveel impact. Ik vind dat iedereen een keer in zijn leven zo’n reis gemaakt moet hebben. Zoooo bijzonder. Ik hoop dat anderen het leuk vinden om te lezen en dat het misschien aanstekelijk werkt en hopelijk denken ze dan ook aan Habitat. Ze doen echt al jaren goed werk en naar mijn idee op een goede manier. Op elke vraag is een uitleg en het is echt goed doordacht en wat niet werkt, daar stoppen ze mee. Ze hebben duidelijk een doel en als die niet gehaald wordt dan is dat dus niet de juiste manier. Ze handelen alleen als er vraag is vanuit de bevolking.

Bedankt voor het meelezen! Bedankt namens Barbara, Habitat For Humanity en mijzelf.

Advertenties
Categorieën: Bewust reizen, Vrijwilligersreis | Tags: , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: